Hij wist dat hij niet lang meer had. Wij wisten het ook.

Toen we die middag bij hem kwamen om afscheid te nemen, was het eerste wat hij zei: kom, pak die kruk mee, dan gaan we buiten op het balkon zitten.

Dat balkon was nog geen twee vierkante meter groot. We zaten er met z'n drieën. Hij kon daar roken, en dat wilde hij nog steeds, ook al was het zijn longen die hem tot dit afscheid hadden gebracht.

Hij vroeg hoe het met ons ging, en waar we mee bezig waren. We vertelden hem dat we een nieuw bedrijf aan het opzetten waren, samen met onze dochters.

Hij vroeg door.

En toen aarzelden we. Want hoe vertel je aan een vriend die binnenkort gaat sterven dat je iets aan het maken bent voor mensen die afscheid nemen? Het voelde dubbel. We zeiden dat ook tegen hem.

Toch haalden we een klein zakje uit onze jas, met een paar zachte, kleurrijke steentjes erin. We hielden er een telefoon tegenaan. Er opende een memorial. We bladerden door wat foto's, lieten een filmpje zien, scrolden langs een paar teksten en typten er een herinnering bij. Die stond er meteen op.

Het was even stil.

Toen zei hij: "Maar dit is wat ik wil."

Hij wilde geen gedenkkaartjes. Hij wilde steentjes laten uitdelen. Hij vertelde dat er binnen een USB-stick lag met filmpjes van de bed and breakfast die hij jarenlang samen met zijn vrouw had gerund. Een bijzondere plek voor ons, want we zijn er getrouwd, met hem als trouwambtenaar.

Toen vroeg hij: "Mag ik jullie eerste klant worden?"

Dan stuurde hij zijn zoon wel even langs om het te regelen.

Die filmpjes staan nu op zijn memorial. Hij heeft ze zelf nog gezien. Hij schreef er een dankwoord bij. En de allereerste herinnering die op zijn gedenkpagina verscheen, schreef hij zelf.

Op de dag van zijn uitvaart vormden de mensen een erehaag. Terwijl ze daar stonden, deelde de uitvaartverzorger de steentjes uit. Tachtig stuks. Iedereen liep naar huis met iets in zijn hand.