Hij wist dat hij niet lang meer had. Wij wisten het ook.

Hij vroeg hoe het met ons ging en waar we mee bezig waren. We vertelden hem dat we een nieuw bedrijf aan het opzetten waren, samen met onze dochters. 
Hij vroeg door. En toen aarzelden we. Want hoe vertel je aan een vriend die binnenkort gaat sterven dat je iets aan het maken bent voor mensen die afscheid nemen? Het voelde dubbel. Dat zeiden we ook tegen hem.

We lieten hem Beloved stones zien

Toch haalden we een klein zakje uit onze jas, met een paar zachte, kleurrijke steentjes erin. We hielden een steentje tegen een telefoon en de memorial opende. We bladerden door foto’s, lieten een filmpje zien, scrolden langs een paar teksten en typten een herinnering. Die stond er meteen op.
Het was even stil. Toen zei hij: “Maar dit is wat ik wil.”

“Mag ik jullie eerste klant worden?”

Hij wilde geen gedenkkaartjes. Hij wilde steentjes laten uitdelen.
Hij vertelde dat er binnen een USB-stick lag met filmpjes van de bed & breakfast die hij jarenlang samen met zijn vrouw had gerund. Een bijzondere plek voor ons, want we zijn er getrouwd, met hem als trouwambtenaar. Toen vroeg hij: “Mag ik jullie eerste klant worden?” Dan stuurde hij zijn zoon wel even langs om het te regelen.

Die filmpjes staan nu op zijn memorial. Hij heeft ze zelf nog gezien. Hij schreef er een dankwoord bij.
En de allereerste herinnering die op zijn memorial verscheen, schreef hij zelf.
Dat maakt zijn memorial voor ons extra bijzonder. Niet alleen omdat zijn beelden en verhalen er een plek hebben gekregen, maar omdat hij zelf nog heeft kunnen bepalen wat hij wilde achterlaten.

Tachtig steentjes, tachtig herinneringen

Op de dag van zijn uitvaart vormden de mensen een erehaag. Terwijl ze daar stonden, deelde de uitvaartverzorger de steentjes uit. Tachtig stuks. Iedereen liep naar huis met iets in zijn hand. Een klein steentje, met daarachter zijn beelden, zijn woorden en zijn verhaal. En misschien nog wel belangrijker: een herinnering die niet ophield bij de dag van zijn afscheid.